Dysocjacyjne zaburzenia ruchu – jedna z najlepiej poznanych kategorii zaburzeń psychogennych. Dzielą się na hipofunkcje i hiperfunkcje. W zaburzeniach tych występuje utrata lub utrudnienie wykonywania ruchów dowolnych.
Hipofunkcje Do hipofunkcji zaliczyć należy niedowłady, porażenia kończyn górnych i dolnych niezgodne z anatomicznym unerwianiem. Towarzyszyć mogą przykurcze, astazja, abazja. Dość charakterystyczna jest kamptokormia, jest to zgięcie tułowia do przodu bez wyraźnych przyczyn neurologicznych.
Często występuje mówienie szeptem (łac. pianismus) lub bezgłos histeryczny (afonia).
Z zaburzeń czucia często występują objawy znieczulenia twarzy, języka, kończyn, brak poczucia rozróżniania temperatury, uczucie drewnianej głowy.
Hiperfunkcje Do hiperfunkcji należeć będą rozmaite drżenia, tiki, napady polimorficzne, nie przypominające ani czasem trwania, ani obrazem klinicznym napadów padaczkowych. W trakcie takich napadów nie występuje szczękościsk, ani mimowolne oddanie moczu. Napad występuje zwykle w obecności osób z najbliższego otoczenia, może trwać długo i choć nie wiąże się z utratą świadomości, chory może nie odpowiadać na pytania i nie chcieć nawiązywać kontaktu.