Książka była wielokrotnie palona przez władze chrześcijańskie jako bluźniercza. Jej druk jako prowokacyjny wobec chrześcijan był też zakazany przez władze żydowskie w 1561 roku przez zgromadzenie (asefa) rabinów i rektorów szkół talmudycznych (rasze jeszibot) w Lublinie. Nie było w powszechnej historii Europy odpowiednika decyzji lubelskich rabinów z XVI wiekuJ. Iluk, Żydowska politeja i Kościół w imperium rzymskim u schyłku antyku, t. II: Żydowska antyewangelia: Antyczna tradycja i nowożytne trwanie, Gdańsk 2010, s. 32. Wtedy też zdecydowano o wycofaniu z druku fragmentów Talmudu, uważanych za antychrześcijańskie. Powszechnie nie stosowano się do zakazu, publikując kolejne edycje i tłumaczenia różnych wersji Toledot Jeszu. Główny rabin Rzymu Riccardo Di Segni wyszczególnia publikacje z XVII i XVIII wieku, a także 9 znanych mu wydań hebrajskich rękopisów już w XIX wieku oraz 3 edycje z pierwszej połowy XX wiekuR. Di Segni, Il vangelo del Ghetto, Roma 1985. Wśród tych XIX i XX wiecznych wydań są też edycje krakowska, lwowska i przemyska.