Klasztor Pierwotny ufundowany przez podstarościego leżajskiego Kaspra Głuchowskiego w 1610, drewniany. Obecny wybudowany ok. 1637 być może przez muratora Antoniego Pellaciniego zwanego Italusem i jego pomocników m.in. Szymona Sarockiego. W 1657 podpalony przez wojska Jerzego II Rakoczego (spłonęły dachy, wiązania dachowe, wieża zegarowa). W 1663 wzniesiono nową wieżę zegarową. Uszkodzony w trakcie działań wojennych w 1914, w 1915 uszkodzenia naprawiono.
Barokowy, murowany, otynkowany. Złożony z czterech skrzydeł wokół kwadratowego wirydarza. Z czterech narożników wysunięte pawilony. Piętrowy. Skrzydła pd. i zach. na piwnicach sklepionych kolebkowo. Wzdłuż krużganków jeden trakt pomieszczeń. Przy pd.-zach. narożniku połączony z kościołem obszerną sienią piętrową, nad którą wieża zegarowa. W pawilonie pd.-zach. zakrystia ze skarbczykiem i przedsionkiem ze schodami na piętro i do wieży zegarowej. W pawilonie pd.-wsch. refektarz i pokoje gościnne. W skrzydle wsch. m.in. kuchnie i sień prowadząca na dziedziniec gospodarczy. W pawilonie pn.-wsch. biblioteka zawierająca ok. czterech tysięcy starodruków z zakresu teologii i historii zakonu, np. Summa angelica, wyd. 1513 czy Erasmus Roterodamus, Origenis adamanti, wyd.