Zdesperowani wyjeżdżają do Tunezji, ale po początkowym zachwycie spowodowanym odmianą w życiu, popadają w stan odrętwienia, bierności i zobojętnienia. Gdy wracają po pewnym czasie do Paryża, decydują się na krok, przed którym dotychczas uciekali – podejmują stałą pracę. W tym celu wyjeżdżają do Bordeaux. Wydaje się więc, że zdobyli to, czego tak długo pragnęli – nareszcie zarabiają wystarczająco dobrze, by móc pozwolić sobie na życie w luksusie. Wsiadając do pociągu, rozkoszują się możliwością podróży w pierwszej klasie. Gdy dostają obiad na firmowej zastawie, oczekują wspaniałej uczty. Jedzenie jednak okazuje się zupełnie bez smaku.
Wymowa dzieła W powieści tej Perec krytykuje materialistyczne podejście do życia oraz chęć spełniania wszystkich pragnień i zachcianek. Główni bohaterowie są typowymi przedstawicielami swojego pokolenia, które odrzucając głębsze wartości, koncentruje się przede wszystkim na chęci szybkiego wzbogacenia się i zdobycia określonych dóbr materialnych. Tytułowe rzeczy stają się najważniejsze w płytkim i egoistycznym życiu młodych ludzi.