Skład chemiczny W zielu łuskiewnika stwierdzono obecność: glikozydów fenyloetanolowych (akteozyd, izoakteozyd) i irydoidowych (aukubina i ester aukubozydu, 6'-O-glukopiranozylo-aukubina, melampyrozyd, 6'-O-glukopiranozylo-melampyrozyd), monosacharydów, kwasów tłuszczowych i organicznych, . W przypadku spożycia powoduje zatrucie.
Ekologia thumb|Łuskiewnik w runie leśnym Występuje w miejscach cienistych, w glebach obojętnych, słabo kwaśnych lub słabo zasadowych, świeżych i wilgotnych. Wyrasta w lasach liściastych i zaroślach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Cl. Querco-Fagetea. W Europie Środkowej rejestrowany jest w lasach łęgowych, zwłaszcza w łęgach jesionowo-wiązowych i olszowych gwiazdnicowych, w grądach, w zboczowych lasach lipowo-jaworowych; rzadziej stwierdzany jest w buczynach, łęgach wierzbowych i w zbiorowiskach zaroślowych. Towarzyszą mu zwykle inne gatunki wiosenne takie jak: piżmaczek wiosenny Adoxa moschatellina, zawilec gajowy Anemone nemorosa, jasnota gajowiec Lamium galeobdolon, ziarnopłon wiosenny Ranunculus ficaria, na glebach bardziej zasadowych też zawilec żółty Anemone ranunculoides i kokorycz pusta Corydalis cava.