Książka była efektem jej wcześniejszych wykładów oraz pomocy męża, który wyszukiwał niezbędne dokumenty w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie (choć jego gruźlica i skłonność do hazardu nie pozostawiały im zbyt wielu pieniędzy na życie).
Rozczarowana niezdolnością amerykańskich polityków do rozwiązywania problemów Indian oraz nieudolnością i korupcją lokalnych agentów do spraw Indian w rezerwatach, wycofała się z czasem z życia publicznego. Osiadła w Nevadzie, gdzie prowadziła szkółkę dla dzieci Pajutów, zachęcając je m.in. do poznawania własnego języka i plemiennych obyczajów. Jej szkoła funkcjonowała krótko, do roku 1887, kiedy tzw. Ustawa Dawesa (ang. Dawes Act) zniszczyła indiańską wspólnotę ziemską i nakazała m.in. nauczanie indiańskich dzieci w języku angielskim, w rządowych szkołach z internatami.
Mimo pomocy przyjaciół ze wschodu i prób przekształcenia szkoły w ośrodek szkolenia zawodowego dla Indian, po śmierci jej męża w 1887 roku szkoła Sarah Winnemucca została zamknięta. Pisarka zmarła cztery lata później na gruźlicę, w domu swojej siostry w Henry's Lake, w Nevadzie.