Bitwa pod Chryzopolem – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 988 (lub na początku 989 roku) w trakcie bizantyńskiej wojny domowej, pod miastem Chryzopol (Chrysopolis) leżącym naprzeciw Konstantynopola, po drugiej stronie cieśniny Bosfor.
Sytuacja przed bitwą Latem 987 Bardas Fokas, pretendent do tronu Bizancjum, po zdobyciu kontroli nad azjatycką częścią imperium, ruszył na Konstantynopol z zamiarem przejęcia władzy. Z jego polecenia były katepan Italii Kalokyros Delphinas stanął z częścią wojsk w Chryzopolu naprzeciw Konstantynopola, celem wywarcia presji na mieszkańców miasta i samego cesarza, skłonienia go do abdykacji (obóz buntowników widać było z okien pałacu). Sam Bardas Fokas rozpoczął oblężenie twierdzy Abydos (nad Hellespontem), której upadek odciąłby stolicę od dostaw żywności. Pozycja cesarza Bazylego II była niepewna, w samym mieście cieszył się pewnym poparciem, które jednak stopniowo słabło. Dysponował tylko europejską częścią armii, dodatkowo osłabioną w bitwach z Bułgarami. Zajęcie posiadłości w Azji Mniejszej przez buntowników pozbawiło go większej części dochodów z podatków. W tej sytuacji zażądał on i uzyskał posiłki wojskowe od władcy Rusi, wielkiego księcia kijowskiego Włodzimierza I Wielkiego, w zamian za rękę swojej siostry Anny i chrzest Rusi.