W 1984 z ramienia UDF uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego II kadencji. Ponownie wybierany w 1989 i 1994, zasiadał w PE do czasu swojej śmierci w 1996.

Jednocześnie nadal rozbudowywał swojej imperium prasowe. W 1975 nabył „Le Figaro”, największy dziennik konserwatywny we Francji, poprzez swoje dwa przedsiębiorstwa przejął również m.in. „France-Soir”, „L’Aurore”, „Le Dauphiné libéré”, „Paris Normandie”, „Le Courrier de l’Ouest” i „Dernières Nouvelles d’Alsace”. Razem z Silviem Berlusconim zakładał prywatną telewizję La Cinq. Po przemianach politycznych w Europie z 1989 inwestował na nowych rynkach, m.in. był udziałowcem polskiego dziennika „Rzeczpospolita”. Jakiś czas po jego śmierci wchodzące w skład grupy przedsiębiorstwo Socpresse nabył Serge Dassault.

Przypisy

Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego IV kadencji Kategoria:Francuscy przedsiębiorcy Kategoria:Politycy Unii Demokratów na rzecz Republiki Kategoria:Politycy Unii na rzecz Demokracji Francuskiej Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Passy