Herb 1938–1959 thumb|160px|Herb Koszalina obowiązujący od 1938 do 1959 Na podstawie przywileju menniczego od swoich biskupów bito w XV wieku małe denarki miejskie Koszalina. Monetki te były bez napisów, lecz miały po jednej stronie głowę św. Jana Chrzciciela, a po drugiej literę „Z” z dwoma krzyżykami, pierścieniami lub gwiazdkami po bokach lub miały samą literę „Z”. Znaku podobnego do litery Z użyto także na kamieniu granicznym w lesie (niem. Hammerwald) rozdzielającym dawniejsze posiadłości miejskie od klasztornych cysterek z Koszalina. Jest to tzw. kamień runiczny. Prof. Marian Gumowski ocenił, że litera „Z” nie miała charakteru heraldycznego dla miasta, lecz była raczej znakiem lub inicjałem snycerza przy pierwszych denerkach z XV wieku, który zniesiono przy dalszych emisjach monet. Znak ten nie był nigdy umieszczony na pieczęciach miejskichMarian Gumowski: Koszalin - jego herb i pieczęcie. Toruń, 1958-05-03. Podaje się też, że kamień runiczny ustawiono dla zabezpieczenia posiadłości miejskich, a ponieważ wykucie herbu miasta w kamieniu byłoby dość trudne, naniesiono na niego gmerk rzemieślników koszalińskiej mennicy.
31 sierpnia 1938 nazistowskie Niemcy wprowadziły za herb Koszalina tarczę herbową o czerwonym polu ze złotą literą „Z” z dwoma kółkami po bokach.