W 1921 roku stację przeniesiono na północną pierzeję stacji normalnotorowej, wybudowano dworzec oraz drewnianą parowozownię, tworząc stację styczną kolei wąsko- i normalnotorowej.
Pierwsze budynki pełniące rolę dworca kolei normalnotorowej były prowizorycznymi barakami. Usytuowane były w okolicach obecnego dworca, przy obecnej ulicy Kolejowej. Dopiero około roku 1926 otwarto dwuskrzydłowy neorenesansowyBalińska Grażyna M., Dworce i inne reprezentacyjne budynki PKP jako przykład architektury użyteczności publicznej w etapach przekształceń w XX w., [w:] Wpływ dorobku II Rzeczpospolitej na urbanistykę i architekturę powojenną, pod red. nauk. W. Czarneckiego, Białystok 2011, s. 543–544. budynek, nawiązujący stylem do staropolskiego dworku szlacheckiego. Projektantem dworca był inż. Romuald Miller, autor m.in. bliźniaczego dworca w Kole. W tym samym czasie powstała droga dojazdowa do stacji (obecna ulica Dworcowa), magazyn, wieża ciśnień oraz zlokalizowana na północno-wschodnim rogu obecnych ulic Warszawskiej i Przemysłowej, pompownia.