thumb|Więźniowie łagru przy budowie Kanału, 1932 thumb|Szef robót Naftali Frenkel (po prawej), szef Gułagu Matwiej Berman (w środku) i szef budowy południowej części kanału Afanasjew (drugi od lewej) Kanał Białomorsko-Bałtycki (, popularnie nazywany Biełomorkanał) – kanał łączący Morze Bałtyckie i Morze Białe, zbudowany w latach 1930–1933 przez nieopłacanych więźniów politycznych ZSRR.
Historia kanału Zbudowany w ciągu zaledwie 20 miesięcy kanał miał mieć długość 227 km, z czego 37 km trzeba było wykuć w skalnym podłożu. Zaplanowano 19 śluz, 49 tam, 15 zapór. Na rozkaz Stalina wszystko należało zbudować szybko (w ciągu 20 miesięcy) i tanio – zamiast stali i żelbetu używając drewna oraz opierając się na pracy więźniów Gułagu (tzw. ). Przez dwadzieścia jeden miesięcy przy budowie kanału pracowało ok. 170 tys. więźniów i specprzesiedleńców. Racje żywnościowe były głodoweZeznanie młodego chłopaka, syna przesiedlonych kułaków deportowanych wraz z całą rodziną: „Ojciec ze względu na nas dostawał przydziałowo jedną trzecią wiadra zielonkawej zupy, w jej ciemnej toni pływały dwa, może trzy zielone pomidory lub ogórek. Do tego kilka kawałków przemrożonych ziemniaków, zmieszanych ze 100 lub 200 gramami jęczmienia lub grochu.