Rozwój języka perskiego można podzielić na trzy epoki: staroperska (VI–IV w. p.n.e.) – zabytki języka staroperskiego zapisane pismem klinowym, średnioperska (III w. p.n.e. – VIII w. n.e.) – epoka języka pahlawi, nowoperska (od IX w. n.e.) – z językiem perskim zapisywanym alfabetem arabskim – zwłaszcza w kaligrafii nasta’liq i szekaste. Nie można jednak przedstawić tego rozwoju w postaci prostej. Jest to raczej linia łamana, ponieważ ani średnioperski nie jest bezpośrednim kontynuantem staroperskiego, ani nowoperski nie kontynuuje w pełni średnioperskiego. Sytuacja ta jest wynikiem skomplikowanych zjawisk społeczno-kulturowo-politycznych.
Alfabet
Fonetyka Irański perski ma sześć samogłosek i dwadzieścia trzy spółgłoski.
Samogłoski thumb|Diagram perskich samogłosek Samogłoski wykazują duże zróżnicowanie między dialektami. Język staroperski miał fonemiczny iloczas, ale w języku współczesnym różnice długości przeszły w różnice jakości. Nie ma tonów, a akcent dynamiczny pada z reguły na ostatnią sylabę.
Spółgłoski Wargowe Zębowe Zadziąsłowe Miękkopodniebienne Krtaniowe Zwarte bezdźwięczne Zwarte dźwięczne Szczelinowe bezdźwięczne Szczelinowe dźwięczne Nosowe Półotwarte ,