Liczebnik – część mowy określająca cechy ilościowe desygnatu: liczbę, ilość, liczebność, wielokrotność lub kolejność. Odpowiadają na pytania: ile? który z kolei?
Liczebniki występują w większości języków świata. Za wyjątek uchodzi język pirahã z dżungli amazońskiej. W języku tym występują tylko wyrazy hoi – mało i baagiso – dużo. Nie występuje też liczba mnoga rzeczowników i zaimków.
W językach indoeuropejskich, semickich, ałtajskich i chińsko-tybetańskich system liczebnika jest oparty na układzie dziesiętnym. Rozpowszechnienie tej bazy wynika z faktu, że ludzie mają dziesięć palców u rąk.
Wiele plemion w Afryce i Oceanii używa systemu opartego na liczebnikach o bazie 5. W niektórych językach Nowej Gwinei system jest oparty na bazie 4 lub 8.. Prekolumbijska cywilizacja Majów używała systemu dwudziestkowego, a Sumerowie – sześćdziesiątkowego.
Liczebnik w języku polskim W języku polskim wyróżnia się następujące rodzaje: liczebniki główne (np. jeden, dwa, trzy), liczebniki porządkowe (np. pierwszy, drugi, trzeci), liczebniki zbiorowe (np. dwoje, troje, czworo), liczebniki ułamkowe (np. jedna druga, trzy czwarte), liczebniki nieokreślone (np. kilka, wiele, dużo, kilkaset), liczebniki mnożne (np. potrójny), liczebniki wielorakie (np.