Most służył mieszkańcom i przyjezdnym przez okres 30 lat. Wymagał ciągłych remontów. W czasie jego eksploatacji największymi zagrożeniami były okres zimowy oraz roztopy. Most kilkukrotnie był częściowo zrywany przez napór kry w Wiśle. Kilkukrotnie również był naprawiany za panowania króla Stefana Batorego.
Most został zerwany przez krę wiosną 1603 roku. Prawdopodobnie próbowano go jeszcze naprawiać, o czym świadczą sumy przeznaczane na konserwację mostu ujmowane w rachunkach miejskich do 1621.
Nigdy nie zbudowano kolejnego mostu w tym miejscu.
Budowa i konstrukcja mostu W moście zastosowano układ nośny wieszarowy, który stanowił wówczas nowość techniczną. Wykonano go z drewna dębowego oraz żelaza. Składał się z 22 przęseł o rozpiętości 22 do 24 m. Miał 18 stałych przęseł głównych posadowionych na palach oraz liczył ok. 500 m długości i 6 m szerokości. Most osłaniało 15 rozbijaczy fal oraz kry lodowej. Do jego budowy użyto 735 wozów szyn żelaza węgierskiegoWacław Sobieski, Na mostach Warszawy (1569-1863), w: idem, Trybun ludu szlacheckiego, Warszawa 1978, s. 353..