W XI i XII wieku Szwecja powoli stawała się zjednoczonym chrześcijańskim królestwem, do którego później należała również Finlandia. Nawrócenie z wierzeń nordyckich na chrześcijaństwo było skomplikowane i stopniowe, a czasami nawet pełne przemocy, czego przykładem może być spalenie świątyni w Uppsali. Najwcześniejszy religijny wpływ na ten region miała Anglia z powodu kontaktów Skandynawów i Sasów w Danelagh oraz irlandzcy misjonarze. Niemieckie wpływy były początkowo mniej widoczne, pomimo prób misjonarskich św. Oskara, jednak stopniowo stały się dominujące na tym obszarze, zwłaszcza po inwazji Normanów na Anglię w 1066 roku. Mimo zażyłych relacji z ruską szlachtą, nie ma dowodów na wpływy kościoła prawosławnego, prawdopodobnie z powodu bariery językowej.
W XI wieku przypuszczalnie miały miejsce konflikty pomiędzy Gotami z Gotalandii i Swionami ze Svealandu. Do 1060 roku władcy Uppsali sprawowali władzę nad dużym terenem obecnej Szwecji, oprócz południowego i zachodniego wybrzeża, które pozostało pod duńską władzą aż do XVII wieku. We wczesnym średniowieczu Szwecja powiększyła się o tereny Norrlandii i Finlandii. Proces ten nie jest do końca jasny, niektóre z opisów krucjat mających na celu nawrócenie Finów na chrześcijaństwo okazały się być fałszywe.