Bruzdobrzuchy (Solenogastres), bruzdonogi (Neomeniomorpha) – podgromada bezpłytkowców (Aplacophora). Są to wydłużone, robakowatego kształtu mięczaki morskie o ciele obłym, z podłużną bruzdą na stronie brzusznej i słabo wyodrębnioną, szczątkową głową. Ciało dwubocznie symetryczne, zwykle od 3 do 30 mm długości. Brak muszli, a płaszcz wytwarza pokrywający całe ciało oskórek, w którym tkwią drobne igiełki wapienne (spikule). W gardzieli mają tarkę, a jelito środkowe ma seryjnie rozmieszczone wyrostki. Oddychają całą powierzchnią ciała, nie posiadają ktenidiów. Są obojnakami o parzystym gruczole płciowym. Rozmnażanie i rozwój jest słabo poznane.
Są to organizmy żyjące w morzach, ryjące w dnie i polujące na drobne zwierzęta zamieszkujące osad.
Budowa ciała Ciało – o długości od 0,8 mm do 30 cm – jest silnie wydłużone i obłe. Wzdłuż jego brzusznej strony ciągnie się wąska rynienka, łącząca się przy końcu ciała z komorą płaszczową, nazywaną też komorą odbytową, bo do niej uchodzi przewód pokarmowy i przewody gruczołów płciowych. Komora ta jest przesunięta na brzuszną stronę ciała. U niektórych gatunków rynienka nie dochodzi do komory płaszczowej. Rynienka i komora płaszczowa są u bruzdonogów jedynymi pozostałościami jamy płaszczowej, która uległa uwstecznieniu.