19 września do miasta przybyły pododdziały piechoty przybyłe z Wilna, 94 bateria artylerii przeciwlotniczej z dwoma armatami Bofors kal. 40 mm i 32 dywizjon pancerny. Oprócz tych sił w Grodnie przebywali też różni oficerowie i żołnierze, którzy dotarli do miasta przypadkowo. Początkowo, do czasu przybycia gen. Wacława Przeździeckiego obroną dowodził płk Siedlecki. Już w trakcie walk obronę zasilili licznie cywilni ochotnicy, a zwłaszcza harcerze, uczniowie miejscowych szkół gimnazjalnych i zawodowych – Orlęta Grodzieńskie oraz urzędnicy państwowi. Dzięki napływowi harcerek, dobrze zorganizowana została służba sanitarna. Większość ochotników posiadała odpowiednie przeszkolenie wojskowe w ramach Przysposobienia Wojskowego. Słabością sił polskich była mała liczba środków przeciwpancernych, wobec czego masowo były wykorzystywane butelki zapalające, zgodnie z przedwojennymi instrukcjami. Ogółem liczebność polskich sił obrony liczyła ok. 2–2,5 tys. ludzi pod bronią, nie licząc Rezerwowej Brygady Kawalerii „Wołkowysk” płk. Edwarda Heldut-Tarnasiewicza, która wzięła udział w walkach od 21 września.