W gwarze kurpiowskiej rozwinęło się ono w a pochylone, w gwarach księstwa łowickiego w o. Oba z tych kontynuantów są spotykane w gwarach Mazowsza bliższego. przejście nagłosowego ja- w je- i ra- w re-, np.: jek, jebłko, redło, remię. Zmiana ra- na re- utrzymuje się przede wszystkim w wyrazie redło, który ze względu na charakter desygnatu rzadko występuje w języku literackim. Zmiana ja- na je- ogranicza się współcześnie do gwar Mazowsza dalszego i Kurpi. twarda wymowa w w grupach św’, dźw’, ćw’, np.: ćwartka, śwat. Cecha ta ma największy zasięg w wyrazie śwynia (świnia); taka forma występuje nie tylko w gwarach Mazowsza bliższego i dalszego, gwarze warmińskiej, kurpiowskiej oraz mazurskiej, ale również m.in. w gwarach łowickich, łęczyckich i kujawskich. formy typu śmieli i leli utworzone przez analogię do odmiany czasownika mieć w miejscu ogólnopolskich śmiali i lali. Oprócz gwar dialektu Mazowieckiego, używają ich również pograniczne gwary dialektu małopolskiego i wielkopolskiego.
Przypisy
Bibliografia Anna Basara: Studia nad wokalizmem w