w monografii Kujaw, tomie 2.
Rozwój tańca Pod koniec lat sześćdziesiątych XIX wieku, po upadku Powstania Styczniowego i zakończeniu żałoby narodowej, nastał czas wyraźnego zainteresowania ludowością, największym skutkiem tego zainteresowania było zaistnienie kujawiaka na salonach. Ogólna charakterystyka tego tańca pojawiła się w podręczniku z 1879 autorstwa wywodzącego się Kujaw Arkadiusza Kleczewskiego zatytułowanym Tańce salonowe. O kujawiaku również wspominał Karol Mestenhauser w swym podręczniku, ale w tym przypadku kujawiak był opisywany w połączeniu z oberkiem. W tym czasie kujawiak coraz częściej zaczął występować na balach, aczkolwiek wciąż o wiele rzadziej niż mazur czy krakowiak. Tuż przed wybuchem I wojny światowej kujawiak zaczął znikać z programów „wieczorów tańcujących” i z publikacji.
Całkowicie inaczej przebiegało to na samych Kujawach, gdzie wielu ziemian zapraszało wiejskich muzykantów na dwory. Zaczęto wymyślać coraz to bardziej wymyślne, popisowe sposoby tańczenia.