W innych esejach Zabużko opisuje dzieje Kateryny Biłokur oraz imperialne, antyukraińskie nastawienie petersburskiego poety i dysydenta Iosifa Brodskiego, laureata Nagrody Nobla 1987; daje też swoiste postscriptum do swej książki Badania terenowe nad ukraińskim seksem.
W 2018 i 2022 była gościem Festiwalu Góry Literatury.
22 listopada 2022 w Centrum Kongresowym ICE Kraków Rada Miasta Krakowa przyznała pisarce Nagrodę im. Stanisława Vincenza, co spotkało się z protestem ze strony Młodzieży Wszechpolskiej.
Zasiadała w jury konkursu głównego na 74. MFF w Berlinie (2024).
Twórczość Poezja Trawnewyj inij (Травневий іній, 1985) Dyrygent ostannioji swiczky (Дириґент останньої свічки, 1990) Awtostop (Автостоп, 1994) Nowyj zakon Archimeda (Новий закон Архімеда. Вибрані вірші 1980–1998, 2000) Druha sproba. Wybrane (Друга спроба. Вибране, 2005)
Proza Badania terenowe nad ukraińskim seksem (Польові дослідження з українського сексу, 1996) Bajka o kalinowej fujarce (Казка про калинову сопілку, 2000) Siostro, siostro (Сестро, сестро Повісті та оповідання, 2003) Muzeum porzuconych sekretów (Музей покинутих секретів, 2009), wyd. pol.