Okres inkubacji wynosi 17 dni. Wysiadują oba ptaki z pary. Młode karmione są pokarmem zwracanym z wola (charakterystyczny dla gołębi pokarm zwany „ptasim mleczkiem”). Stają się zdolne do lotu po 5 tygodniach od wyklucia. W wieku około pół roku są już zdolne do rozrodu, ale czynią to dopiero w następnym sezonie lęgowym.
Najstarszy, zaobrączkowany na Szetlandach gołąb skalny przeżył co najmniej 10 lat, 6 miesięcy i 2 dni; w momencie odczytywania obrączki był żywy.
Choroby Gołębie miejskie zarażają się między sobą wirusami kręćka, salmonellozą, rzęsistkowicą. Pasożytują na nich także nicienie.
Na podstawie okazu odnalezionego w jelicie gołębia skalnego opisano nowy gatunek tasiemca, Cotugnia singhi.
Dokarmianie ptaków chlebem może prowadzić do zespołu chorobowego anielskiego skrzydła, powodującego nieprawidłowe ułożenie lotek i nieuleczalnego u dorosłych ptaków.
Relacje z ludźmi Gołąb skalny został udomowiony około 3000 lat temu przez Sumerów, którzy również go jedli. Przypuszczalnie taki ptak nie był od razu spożywany, ale podcinano mu lotki, zamykano w klatce i rozmnażano z innymi osobnikami. Z okresu pomiędzy 2334 a 2279 r. p.n.e. pochodzą psalmy pokutne, w których znajdują się opisy gołębników.