Suspensja w średniowieczu Średniowieczny system brachygraficzny korzystał ze wszystkich typów skróceń powstałych w czasach antycznych. Nie było to jednak tylko kopiowanie znaków opracowanych w starożytności. Abrewiacje rozwijały się, zmieniały formę i znaczenia. Swój system skróceń oparty na zasadach rządzących nomina sacra, z zapożyczeniami z not tyrońskich wytworzyli mnisi iroszkoccy, którzy następnie przenieśli go na kontynent. Minuskuła karolińska początkowo dysponowała niewielką ilością abrewiacji, jednak już od X wieku i liczba zaczęła rosnąć. Najchętniej stosowano kontrakcję, jednak nowości pojawiły się i w pozostałych typach skróceń. Stałe miejsce w piśmiennictwie średniowiecznym zyskały sobie nowe sygle: a.D., A. D. – anno Domini (roku Pańskiego), stosowany w datacji, D. G. – Dei Gratiae (z łaski Boga), stosowany w tytulaturach władców, popularny do dziś. Umieszczany po imieniu władcy a przed określeniem godności, sygiel D. G. stał się najkrótszym, lecz zawierającym pełnię znaczeń, sposobem na określenie istoty monarchii. S. – sigillum (na pieczęciach) R.I.P. – requiescat in pace (niech spoczywa w pokoju) AMDG (A.M.D.G.) - Ad maiorem Dei gloriam (dla większej chwały Boskiej), skrót stosowany zamiast podpisu, głównie na różnych wyrobach czy dziełach sztuki średniowiecznej. Należy również wspomnieć o formule D.