mały|Rodzinny grób Wacława Bojarskiego na cmentarzu Bródnowskim Wacław Stanisław Bojarski, Czarnota (ur. 30 października 1921 w Warszawie, zm. 5 czerwca 1943 tamże) – polski poeta czasu II wojny światowej, należący do pokolenia Kolumbów.
Życiorys Był synem Wacława Józefa, mistrza rymarskiego i Marii z Zaleskich, księgowej. W 1940 na tajnych kompletach ukończył Gimnazjum i Liceum im. Jana Zamoyskiego. Jesienią tego roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie poznał m.in. Andrzeja Trzebińskiego i Tadeusza Borowskiego.
Od 1941 był członkiem organizacji konspiracyjnej Konfederacja Narodu. W kwietniu 1942 wraz z Bronisławem Kopczyńskim zainicjował wydawanie podziemnego miesięcznika kulturalnego „Sztuka i Naród” („SiN”); w styczniu 1943, po aresztowaniu Kopczyńskiego, został drugim redaktorem naczelnym pisma.
25 maja 1943 z Tadeuszem Gajcym i Zdzisławem Stroińskim uczestniczył w akcji składania wieńca z biało-czerwoną szarfą pod pomnikiem Kopernika z okazji czterechsetnej rocznicy śmierci astronoma. W czasie odwrotu został postrzelony przez niemieckiego policjanta. Na łożu śmierci wziął ślub z „Natalią” – Haliną Marczak, córką Michała Marczaka, siostrą swojego kolegi Stanisława Marczaka-Oborskiego.
Zmarł 5 czerwca 1943. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw.