Jan Wroczyński ps. „Rejtan” (ur. 6 czerwca 1876 w Ozieranach, zm. 28 kwietnia 1945 w Warszawie) – polski inżynier, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Adolfa, ziemianina, i Emilii z Korwin-Sochaczewskich. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Niżnym Nowogrodzie, który ukończył w 1894 roku. Od 1 września 1894 roku pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1897 roku ukończył Nikołajewską Szkołę Inżynieryjną, a w 1905 roku Nikołajewską Akademię Inżynieryjną w Petersburgu, uzyskując tytuł inżyniera wojskowegoPiotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 355.. Budował twierdze w Libawie i Kownie. W 1905 awansował na kapitana, a w 1913 podpułkownika. Walczył w I wojnie światowej na froncie niemieckim, ostatnio jako szef Wojsk Inżynieryjnych 2 Armii. Po rewolucji 1917 czynny w Związku Wojskowych Polaków na Białorusi.
Od października 1917 do maja 1918 roku w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Po kapitulacji korpusu przedostał się do Warszawy.