Dekret ten zniósł zarazem urzędową jurysdykcję prymasa wobec innych polskich diecezji, ale zachowane zostało jego prawo przewodniczenia ex officio Konferencji Episkopatu Polski, co stanowiło odstępstwo od nowego kodeksu prawa kanonicznego z 1917 r., zgodnie z którym godność prymasowska miała odtąd stać się w Kościele co do zasady honorową i opartą na precedencji, ale pozbawioną władzy jurysdykcyjnej. Po śmierci kard. Dalbora Stolica Apostolska zaczęła ponownie dążyć do tego, aby przewodniczący episkopatu stał się funkcją obieralną, ale zapobiegł temu nowy prymas August Hlond argumentując, że dla scalenia państwa polskiego po rozbiorach prymas musi zachować swój dotychczasowy autorytet, wynikający m.in. z przewodniczenia Konferencji. W praktyce prymas Hlond początkowo obrady jedynie zwoływał, zaś prowadzenie ich powierzał kard. Kakowskiemu, a dopiero wraz ze śmiercią tego ostatniego stał się faktycznie niekwestionowanym liderem całego Kościoła w Polsce.
Okres II wojny światowej i Polski Ludowej W czasie II wojny światowej prymas Hlond przebywał poza Polską, a Konferencja Episkopatu Polski funkcjonowała pod czasowym przewodnictwem kard.