Muhammad ibn Abd al-Wahhab (; ur. 1703 w Arabii, w Al Uyaynah, zm. 1792 w Ad-Dirijja ) – muzułmański sunnicki teolog, twórca wahhabizmu – muzułmańskiej doktryny polityczno-religijnej, głosząca powrót do pierwotnej czystości islamu i dosłowne postrzeganie Koranu.
Życiorys Muhammad Ibn Abd al-Wahhab urodził się w małym miasteczku Uyaynah położonym na terytorium Najd w północno-środkowej Arabii. Wywodził się z rodziny o tradycjach religijnych – jego dziadek był muftim Nadżdu, a ojciec quadim – sędzią szkoły hanbalickiej w Al-Uyaynahie, gdzie nauczał prawa w lokalnych szkołach meczetowych. Muhammad od swojego ojca otrzymał wczesne wykształcenie. Muhammad opuścił Uyaynah w młodym wieku i prawdopodobnie udał się najpierw do Mekki na pielgrzymkę, a następnie do Medyny, gdzie pozostał przez dłuższy czas. Tutaj był pod wpływem wykładów Shaykha Ibrahima bin Abdullaha Al Suwaeyela na temat neo-Hanbali doktryn Ibn Tajmijja. Po ukończeniu formalnej edukacji w Medynie w Abd al-Wahhāb przez wiele lat mieszkał za granicą. Przez cztery lata nauczał w Basrze w Iraku, a w Bagdadzie poślubił zamożną kobietę, której majątek odziedziczył po jej śmierci.