Siddha (dewanagari सिद्ध) – mistrz duchowy, który osiągnął wyzwolenie, oświecenie czy inaczej nazwaną duchową doskonałość. Osiąg ten przejawia się występowaniem cudownych zjawisk (siddhi), nad którymi siddha musi zapanować. Wiele traktatów indyjskich powiada, że mistrz duchowy (guru), może być rozpoznany po tym, że manifestuje moce nadprzyrodzone, siddhi.
Etymologia Sanskryckie słowo siddha objasniane jest jako: „owocny”, „spełniony”, „mistrz”. Forma żeńska to siddha-angana, „towarzyszka mistrza”.
Hinduizm W mitologii indyjskiej siddha to przedstawiciel klasy 84 tysięcy świętych i czystych półboskich istot żyjących w świecie Antariksza lub Siddhaśila. Siddhowie dysponują ośmioma niezwykłymi zdolnościami nadprzyrodzonymi (mocami) opisywanymi w jodze i tantrze, a właściwie przynajmniej jedną z ośmiu tychże mocy. Najczęściej przypisuje się żyjącym mistrzom oświeconym zdolność spełniania życzeń wielbicieli. Trzeci rozdział Jogasutr napisanych przez Patańdźalego omawia sposoby osiągania mniejszych i większych cudownych mocy jogicznych, które czynią siddhą.