Orodes II – król Partii z dynastii Arsacydów. Panował w latach od 57 do 38 lub 37 r. p.n.e. Objął tron po pokonaniu, uwięzieniu i zabiciu swojego brata Mitrydatesa III, któremu wcześniej pomógł zabić ich ojca – Fraatesa III.
Po pokonaniu brata, Orodes stanął w obliczu zagrożenia ze strony Rzymu. Rzymski triumwir Marek Licyniusz Krassus, który marzył o podbojach na Wschodzie, nadciągnął ze swoją armią, sprzymierzając się z królem Armenii Artawazdesem II. Orodes podzielił swoją armię, sam udając się do Armenii, w celu spacyfikowania Artawazdesa, a odparcie Rzymian powierzając swojemu generałowi z rodu Suren. Suren pokonał Krassusa w bitwie pod Carrhae.
Druzgocząca porażka Rzymian przekreśliła ich nadzieje na szybki podbój Partii. Znacząca część Bliskiego Wschodu znalazła się pod wpływami Orodesa. Starał się on iść za ciosem i opanować Syrię, ale z niewielkim skutkiem. Nie było już utalentowanego generała, którego – z obawy przed jego rosnącymi wpływami – Orodes kazał zabić. Syn Orodesa – Pakorus w 51 r. p.n.e. został pokonany przez rzymskie wojska w bitwie w górach Amanu.