Szmery sercowe (łac. strepitus cordis) – zjawiska akustyczne stwierdzane oprócz tonów serca w trakcie osłuchiwania układu krążenia, które są wywołane wibracjami (drganiami) powstającymi w tkankach serca i naczyń krwionośnych, a także samym strumieniu krwi przy jego przejściu z przepływu warstwowego w turbulentny. Akustycznie jest to stosunkowo długo trwająca seria drgań, które różnią się częstotliwością, głośnością, czasem trwania i czasem pojawienia się w trakcie cyklu pracy serca. Szmery sercowe odgrywają istotną rolę w rozpoznawaniu chorób serca i naczyń, jednak większość szmerów nie ma znaczenia chorobowego – są to tzw. „szmery niewinne”.
Klasyfikacja szmerów serca skurczowe, które dzieli się na: wczesnoskurczowe (protosystoliczne) śródskurczowe (mezosystoliczne) późnoskurczowe (telesystoliczne) holosystoliczne (pansystoliczne), czyli trwające przez cały okres skurczu serca rozkurczowe wczesnorozkurczowy (protodiastoliczne) śródrozkurczowy (mezodiastoliczne) późnorozkurczowe (telediastoliczne) holodiastoliczne (pandiastoliczne), czyli trwające przez cały okres rozkurczu