Została ona połączona z domem książęcym w części naziemnej, na co wskazuje brak fundamentów w jej partii zachodniej. Połączenie takie musiało zostać oparte na łukach rozpiętych między górnymi partiami ścian kaplicy i aneksu wejściowegoHanna Koćka-Krenz, Ostrów Tumski w świetle badań archeologicznych „Dziedzictwo kulturowe Ostrowa Tumskiego w Poznaniu Podręcznik dla nauczycieli i edukatorów”, Redakcja Danuta Konieczka-Śliwińska Monika Herkt Renata Pernak, Perspektywa naukowo-badawcza cz. 2, s. 71, redaktor naukowy: dr hab. Danuta Konieczka-Śliwińska, . W miejscu połączenia ściany zachodniej kaplicy z pałacem mogła znajdować się empora.
Kaplica ta jest niewielkim kościołem salowym zamkniętym od wschodu absydą o wymiarach 2,5 × 2,5 m. W stosunku do nawy absyda była cofnięta o około 0,5 mHanna Kóčka-Krenz, Na wyspie Ostrów, przy której dziś jest Poznań..., 2012, Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, s. 31, . Grubość jej ścian wynosiła 1 m, zaś partia fundamentowa została poszerzona na zewnątrz o 10 do 20 cm. W ścianach nawy utworzono dwa aneksy, przez co jej powierzchnia użytkowa zajmowała 10 m². Wnętrze oświetlały okna umieszczone w ścianach zamykających ramiona świątyni na wysokości ok. 0,55 m od posadzki. Zarys okna widoczny w przewróconej południowej ścianie kaplicy pozwala stwierdzić, że były to otwory o szerokości ok.