W 1976 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Montrealu, w konkurencji pistolet szybkostrzelny 2 × 30 strzałów. Zacięcie się pistoletu w pierwszej serii strzelań pociągnęło za sobą utratę 40 punktów, w pozostałych strzelaniach stracił jednak tylko cztery punkty, w tym ostatniego dnia zawodów uzyskał 299 na 300 możliwych punktów. Ostatecznie zajął jednak dopiero 45. miejsce, z wynikiem 556 punktów. W 1977 odszedł ze Śląska Wrocław, kontynuował jednak karierę jako zawodnik niezrzeszony w żadnym klubie, w latach 1977–1979 pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego. W 1980 piąty raz wystąpił na igrzyskach olimpijskich – w Moskwie, formalnie znów był zawodnikiem Śląska Wrocław. W konkurencji pistolet szybkostrzelny 2 × 30 metrów zajął tym razem 14 m. (ex aequo z Andrzejem Macurem), z wynikiem 591 punktów (295+296 punktów). Ostatni raz w karierze sportowej wystąpił 7 listopada 1980 na zawodach w Bydgoszczy.
W swojej karierze zdobył 22 tytuły mistrza Polski: Pd-1 (1960, 1965, 1966, 1967) PW-1 (1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1973) Pd-5 (1962) Pd-6 (1965, 1970, 1973, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980) pistolet pneumatyczny (1970, 1973)
17 razy poprawiał rekord Polski w różnych konkurencjach strzeleckich.