Jako wicekanclerz Kościoła przysługiwała mu rezydencja w Palazzo della Cancelleria.

Henryka opisywano jako człowieka pobożnego, powściągliwego, zamożnego i żyjącego w celibacie, a zarazem miłośnika sztuki. Dożył sędziwego wieku, pozostając do końca życia osobą „nienaganną i godną szacunku”.

Rewolucja francuska i późniejsze życie W czasie rewolucji francuskiej Henryk utracił swoje francuskie beneficja królewskie, a także poświęcił wiele innych źródeł dochodu, aby wesprzeć papieża Piusa VI. W połączeniu z konfiskatą jego posiadłości we Frascati przez Francuzów, spowodowało, że popadł w ubóstwo, co zmusiło go do sprzedaży szafiru Stuartów. Brytyjski ambasador w Wenecji zorganizował dla Henryka wypłatę rocznej pensji w wysokości 4000 funtów od króla Jerzego III. Choć rząd brytyjski przedstawiał tę pomoc jako akt dobroczynności, Henryk oraz jakobici uważali ją za pierwszą ratę pieniędzy, które prawnie mu się należały. (Przez wiele lat rząd brytyjski obiecywał zwrot posagu jego babki, Marii z Modeny, jednak nigdy tego nie uczynił).