Mag Mell – w mitologii celtyckiej poetyckie określenie nieba jako równiny radości czy równiny rozkoszy, a także królestwa w zaświatach, wyobrażanego sobie przez Celtów nieco inaczej niż przez inne europejskie ludy, nie w żadnej dalekiej krainie czy w niebie, ale obok rzeczywistego, obecnego.
Zamieszkujący świat zmarłych umarli żyli w wierzeniach Celtów obok żyjących, ale nie spotykając się z nimi i nie wpływając jedni na drugich. Do takiego wpływu czy spotkania mogło dojść tylko raz w roku, w Samhain, kiedy to oba światy łączyły się ze sobą, umożliwiając kontakt żywych i umarłych. Ci ostatni żyją tam podobnie jak na Ziemi, bogaci ucztują we wspaniałych pałacach, nie musząc zamartwiać się problemami, zdrowi i szczęśliwi.
Mężczyźni zawsze są w sile wieku, a kobiety zawsze są młode i piękne. Czas płynie na zabawach i igrzyskach, na wyścigach rydwanami ze szlachetnych metali ciągniętymi przez złote bądź błękitne konie. Stamtąd też bierze się wszelka wiedza. Niekiedy jednak mieszkańcy tej krainy, podzieleni na szereg państw, stają do wojny z innymi państwami tamtego świata. Prócz nich świat zmarłych zamieszkują też upiory, potwory i czarownice. Najwyższym władcą jest Dagda z kotłem obfitości i śmiertelną maczugą, król elfów bądź przywódca Tuatha de Danann, niegdyś najwyższe bóstwo irlandzkie, władca życia i śmierci.