powierzchnie korony łusek są gładkie. Przez odpowiedni otwór w płytce do obszernej jamy wewnętrznej zęba dochodzą naczynia krwionośne i nerwy.
Łuski plakoidalne są ułożone na skórze w luźnych szeregach. Nie rozrastają się, są okresowo zrzucane i odrastają na nowo, mogą być okresowo wymieniane na większe. Ich rozmiary i rozmieszczenie różni się u różnych gatunków, a nawet u tego samego osobnika.
Występują u ryb chrzęstnoszkieletowych. Stanowią strukturę homologiczną do zębów kręgowców.
W paleoichtiologii wyróżniane są jeszcze, występujące u kopalnych chrzęstnoszkieletowych, łuski zespolone (agregatowe): protakrodontowe, ktenakantowe i hybodontowe.
Łuski ganoidalne left|150px Łuski o kształcie romboidalnym, powleczone ganoiną, ustawione w regularne szeregi, pokrywają całe ciało ryby, spotykane głównie u form kopalnych (np. prawieczkokształtne), wśród których były bardzo rozpowszechnione, a współcześnie jedynie u niszczukowatych i wielopłetwców, a w postaci zanikającej u jesiotrokształtnych. Od nazwy tych łusek wywodzi się dawniej stosowana nazwa ganoidy.
Odmianą łusek ganoidalnych są łuski kosmoidalne – zbudowane z kosminy. Miały je dawne mięśniopłetwe, a ze współczesnych tylko latimerie.