Postawienie w centrum sprawiedliwości było przyczyną szeregu konfliktów wewnątrz zakonu, w Kościele i pociągało za sobą poważne skutki w świecie. Aby to zrozumieć warto zwrócić uwagę na kontekst reform soboru watykańskiego II i ich zastosowanie w Ameryce Południowej i Centralnej.
Teologia wyzwolenia Wprowadzając w życie postanowienia soborowe konferencje biskupów kościołów lokalnych starały się odpowiedzieć na specyficzne problemy i potrzeby swoich wspólnot. Kościołowi w Europie zagrażał wzrastający sekularyzm oraz naukowy i materialistyczny ateizm. Kościół w Azji był świadom swojej odpowiedzialności za dialog międzyreligijny oraz napięć powstających w wieloreligijnym społeczeństwie. Kościół w Ameryce Południowej napotykał ogromne ubóstwo, które zdaniem wielu powodowane było przez dostrzegalną niesprawiedliwość mniejszości posiadającej i kontrolującej większość dóbr i zasobów tego kontynentu. Polemizujący z tym stanem rzeczy teolodzy Ameryki Południowej stawali się coraz bardziej zaangażowani politycznie, często adaptując poglądy marksistowskie. Wielu jezuitów w Ameryce Południowej i Centralnej było świadomych, że Kościół jawił się jako akceptujący nierówności i stanęło w awangardzie tego ruchu.