Wziewania okazały się skuteczne, jednak kuracjusze wyrażali zastrzeżenia (np. moczenie ubrań, konieczność obnażania ciała). W latach 60. XIX w. Sales Giron zbudował działający na tej samej zasadzie ręczny rozpylacz płynów, umożliwiający korzystanie z inhalacji w domu. Strumień płynu, wyrzucany pod zwiększonym ciśnieniem poprzez dyszę, rozpyla się uderzając w metalową lub szklaną przegrodę. Przyrząd Sales-Girona został zaaprobowany przez Académie de médecine de Paris. Stał się pierwowzorem wielu kolejnych typów rozpylaczy (m.in. Wassmutlia, Richardsona, Troeltscha, Herynga).
Odmienną konstrukcję ma przyrząd zbudowany i stosowany w Ciechocinku (Le pulvérisateur de Ciechocinek) według projektu i pod nadzorem prof. Jana Szmurło, wzorowany na inżektorowym rozpylaczu fizjologa, prof. Mile z Uniwersytetu Warszawskiego (lata 40. XIX w.). Rozpylacz jest zanurzony w głębokim szklanym kloszu, wypełnionym solanką do połowy trzpienia. Strumień sprężonego powietrza zasysa solankę przez otwory w trzpieniu na przeciwległą ścianę klosza. Drobne cząstki są unoszone do wylotu, a większe kropelki spływają na dno klosza.