W okresie Księstwa Warszawskiego sprawy stanu cywilnego regulował od 1 maja 1808 Kodeks Napoleona. Stanowił on, że małżeństwo zawierane jest publicznie przed urzędnikiem stanu cywilnego, ma charakter cywilny, a sprawy małżeńskie przekazane zostają sądom świeckim, które miały także orzekać o jego nieważności lub rozwodzie. Obrządek religijny małżeństwa pozostawiono poza sferą zainteresowania państwaJerzy Skalski, Rzym a sprawa polska w okresie porozbiorowym. Instytut Wydawniczy Odrodzenie, Warszawa 1968, s. 11,12..
W Polsce urzędy stanu cywilnego powstały w XIX wieku. Pojawiły się na ziemiach zaboru pruskiego w 1874. Urzędnikami stanu cywilnego byli burmistrzowie lub wójtowie. Przedmiotem rejestracji były trzy rodzaje zdarzeń: urodzenia, śluby i zgony. Każdy urząd prowadził równolegle dwa rejestry: rejestr główny (unikat, pozostawiany w siedzibie urzędu) i rejestr poboczny (duplikat, corocznie przekazywany do sądu obwodowego). W księgach metrykalnych znajdują się czasami dokumenty dostarczane w celach dowodowych (np.