Mechanika pękania – dział mechaniki ośrodków ciągłych z zakresu materiałoznawstwa i wytrzymałości materiałów zajmujący się badaniem zachowania się elementów i układów z karbem, w warunkach obciążenia, podaje ilościowe związki tego zachowania.

Przedmiot W mechanice pękania zakłada się, że w rzeczywistym materiale istnieją niedoskonałości w postaci szczelin. Przy wzroście obciążenia szczeliny te powiększają się doprowadzając do zniszczenia (dekohezji) materiału. Mechanika pękania stara się wyznaczyć jakie jest największe obciążenie materiału, w którym istnieją szczeliny o znanym rozmiarze, bądź jakie są największe szczeliny, które przy zadanym obciążeniu nie doprowadzą do pęknięcia (zniszczenia) materiału.

Wczesna teoria Griffitha Pionierem mechaniki pękania był A.A. Griffith, który badając sposób w jaki niszczą się materiały sprężysto-kruche, w 1920 sformułował dwie fundamentalne zasady: Powiększenie się rozmiaru szczeliny powoduje zwiększenie się powierzchni swobodnej w materiale, to z kolei wymaga pochłonięcia pewnej energii.