Premier rządu króla Jerzego, Henry Pelham, zmarł w 1754 i został zastąpiony przez swojego brata, księcia Newcastle, a w 1756 przez księcia Devonshire. Czołową rolę w tych dwóch gabinetach odgrywał nielubiany przez Jerzego William Pitt Starszy, który był sekretarzem stanu w gabinecie Devonshire’a. W 1757 król wyraził swoje niezadowolenie z przemówień Pitta i odwołał go ze stanowiska. Wkrótce jednak musiał powołać go z powrotem, a urząd premiera objął ponownie Newcastle.

Jako najważniejszy człowiek w drugim gabinecie Newcastle’a, Pitt był odpowiedzialny za działania Wielkiej Brytanii podczas wojny siedmioletniej. Król Jerzy, obawiając się, że koalicja Austrii, Francji i Rosji może zagrozić jego rodzinnemu Hanowerowi, zawarł sojusz z Prusami. Za sprawą Pitta zaangażowanie Wielkiej Brytanii na kontynencie ograniczało się do finansowego wspierania sojuszników. Główny nacisk położono na rozprawę z Francją w koloniach (tzw. wojna Francuzów i Indian), gdzie w 1759 r. generał James Wolfe pokonał Francuzów i zdobył Quebec, co oznaczało faktyczny koniec Nowej Francji. Opanowano również szereg francuskich kolonii na Karaibach i wyparto Francuzów z Indii.

Król zmarł nagle z powodu niewydolności aorty siedząc na ubikacji 25 października 1760. Został pochowany w opactwie westminsterskim. Tron objął jego wnuk, Jerzy III.

Rodzina