W efekcie gabinet Rockinghama upadł już w 1766 r.
Premierem został wówczas lord Chatham, jednak, chory na podagrę, nie sprawował pełnej kontroli nad swoim gabinetem, w którym każdy z ministrów robił, co chciał. W 1767 r. kolejny atak choroby skłonił premiera do przekazania większości obowiązków księciu Grafton, który w 1768 r. zastąpił go na stanowisku premiera. Rząd Graftona przetrwał dwa lata i upadł w 1770 r. w ogniu oskarżeń o korupcję. Stanowisko premiera objął wówczas lord North, który wprowadził stabilizację na angielskiej scenie politycznej. Okres jego rządów to czas buntu kolonii amerykańskich i niepokojów społecznych w Anglii lat 1779–1780. Rząd Northa upadł w 1782 r.
Urząd premiera objął ponownie lord Rockingham, ale po kilku miesiącach zmarł podczas sprawowania urzędu. Na stanowisko premiera król mianował wówczas lorda Shelburne’a, który jednak nie został zaakceptowany przez wpływowego wigowskiego polityka, Charlesa Jamesa Foksa. W 1783 r. Izba Gmin obaliła rząd Shelburne’a i zgodnie z życzeniem Foksa premierem został książę Portland, w którego gabinecie główną rolę grali Fox i lord North (stąd gabinet ten określa się mianem „koalicji Fox-North”).