wył |wł |wł |wł |wł |wł |- | C |bezramki|26x26px | 0x39 | 0x4E |wł | wył | wył |wł |wł |wł | wył |- | d |bezramki|26x26px | 0x5E | 0x3D | wył |wł |wł |wł |wł | wył |wł |- | E |bezramki|26x26px | 0x79 | 0x4F |wł | wył | wył |wł |wł |wł |wł |- | F |bezramki|26x26px | 0x71 | 0x47 |wł | wył | wył | wył |wł |wł |wł |} W przeszłości nie zawsze używano powyższego schematu; można znaleźć inne: siedmiosegmentowe układy dekoderów wyświetlaczy Texas Instruments 7446/7447/7448/7449 i 74246/74247/74248/74249 oraz układy Siemens FLH551-7448 / 555-8448 wykorzystywały skrócone „2”, „3”, „4”, „5” i „6” dla znaków A – E. Cyfra F (1111 binarna) była pusta radzieckie programowalne kalkulatory, takie jak Б3–34, używały symboli „-”, „L”, „C”, „Г”, „E” i „” (spacja), umożliwiając wyświetlenie komunikatu o błędzie EГГ0Г wiele wcześniejszych układów zapewniało logikę zaprojektowaną tylko dla 0–9, a wyższe liczby produkowały niezależnie od powstałego wzoru National Semiconductor MM74C912 wyświetlał „o” dla A i B, „-” dla C, D i E, a puste dla F CD4511 wyświetlał puste miejsca modernbezramki|17x17pxbezramki|17x17pxbezramki|17x17pxbezramki|17x17pxbezramki|17x17pxbezramki|17x17pxTI,