Podobne podejście do ZSRR mieli Sidney i Beatrice Webb, Harold Laski oraz wielu innych lewicujących zachodnich intelektualistów.

Określenia „pożyteczni idioci” w 2006 użył Silvio Berlusconi w odniesieniu do Romano Prodiego.

W ten też sposób wyraził się amerykański politolog i historyk Tony Judt na temat lewicowych intelektualistów, którzy bronią motywów podjęcia amerykańskiej interwencji w Iraku, ale krytykują sposób jej prowadzenia.

Określenie to użyte zostało też przez kubańsko-amerykańskiego historyka , który w roku 2007 wydał książkę: Exposing the Real Che Guevara and the Useful Idiots Who Idolize Him (Zdemaskowanie prawdziwego Che Guevary i pożytecznych idiotów, którzy zrobili z niego idola). „Pożyteczni idioci” to, zdaniem autora, przede wszystkim artyści hollywoodzcy.

Przypisy Podobnie jak w przypadku faszyzmu, najważniejszą zaletą komunizmu było krytykowanie społeczeństwa mieszczańskiego, jego retoryki i działań. Wówczas, podobnie jak w następnych dziesięcioleciach, retoryka komunistyczna obfitowała w te same potępienia korupcji, rozkładu i nawoływania do odnowy, których pełne były pisma intelektualistów „nonkonformistów” z lat 30 (Judt). Na przykład Simone de Beauvoir, w Judt, s. 52. Judt, s.