Cezurami stosunku francuskich intelektualistów do komunizmu były publikacje informacji o istnieniu Gułag-u, między innymi przez Victora Serge’a, Wiktora Krawczenkę, Davida Rousseta i Arthura Koestlera. I tak, część wcześniejszych sympatyków ZSRR pod wpływem publikacji dowodów oraz własnych doświadczeń zaczęła się jednak od niego stopniowo odwracać (na przykład Albert Camus, André Gide). Dominowały jednak komentarze odrzucające te doniesienia.
Książka Krawczenki została przez Les Lettres francaises skomentowana jako „amerykańska fałszywka”, zaś Rousset na łamach tego samego pisma został oskarżony o kłamstwa, zmyślanie źródeł informacji i szkalowanie ZSRR. Tak Krawczenko, jak i Rousset wytoczyli wydawcom procesy o zniesławienie, powołując na świadków wiele osób represjonowanych w ZSRR, między innymi , byłą więźniarkę radzieckich i niemieckich obozów koncentracyjnych, i je wygrali. Po tych procesach część działaczy komunistycznych przyjęła do wiadomości istnienie obozów, ale przez wiele lat umniejszali ich znaczenie lub usprawiedliwiali ich istnienie koniecznością walki klasowej.