Zamek dostosowano do długiego i wąskiego szczytu wzgórza. W rozwiniętej postaci z XVI wieku jego obwód miał formę wydłużonego, nieregularnego prostokąta, przekraczającego 200 metrów długości, szerszego we wschodniej i zwężającego się w zachodniej części. Mury miały przeciętnie około 2 metrów grubości. Układ dzielił się zasadniczo na cztery części: niewielki przygródek wjazdowy, wielki dziedziniec, poprzeczny gmach mieszkalny oraz położony za nim mniejszy, wewnętrzny dziedziniec.
Dojazd prowadził stromą drogą na zboczu wzgórza. Pierwszej bramy bronił przekop z mostem zwodzonym oraz wysunięta półokrągła baszta artyleryjska wzniesiona w latach 1535–1537. Za bramą znajdował się wąski przygródek, ograniczony dwoma murami i prowadzący do drugiej, większej bramy. Jej przejazd załamywał się pod kątem prostym, co utrudniało bezpośredni szturm. Dalej rozciągał się wielki dziedziniec długości około 120 metrów i szerokości dochodzącej do około 23 metrów.
Naroża zamku wzmacniały wieże i baszty. Od strony miasta w XVI wieku znajdowała się również półokrągła baszta wyposażona w strzelnice artyleryjskie.