Adwentyści trzeciej części dopatrują się w owej schizmie z okresu I wojny światowej proroczego powtórzenia podziału, jaki nastąpił w Izraelu na Królestwo Izraela i Królestwo Judy, w wyniku którego to pierwsze popadło w odstępstwo i zostało odrzucone przez Boga, tak jak współcześnie Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. W tym okresie pozostać miały „wierne ostatki” z pokolenia Judy („druga część”), poza którymi cały Izrael miał być odrzucony według zastosowania proroctw z Iz 28, 5–6 i Oz 11, 12. „Ostatkami” tymi według adwentystów trzeciej części mieli być adwentyści reformowani w latach 1914–1918. Zgodnie jednak z zastosowaniem kolejnych proroctw, także w Judzie miało pojawić się odstępstwo według 2 Krl 17, 19–20; 23, 27 i Jer 7, 14–15:
Według kolejnego zastosowania proroctw, z pokolenia Judy miały pozostać „wierne ostatki” Jakuba, stanowiące „trzecią część” proroctwa Zachariasza, podczas gdy pozostałe dwie części: Efraim (Kościół Adwentystów Dnia Siódmego) i Juda (adwentyści reformowani), miały zginąć a skutek odstępstwa od przykazań Bożych. Zgodnie z interpretacją adwentystów trzeciej części, ostatni podział w ludzie Bożym, z którego wyodrębnił się wierny Jakub, zaszedł w marcu 1918 r. między tymi spośród adwentystów reformowanych, którzy dostrzegli odstępstwo w Ruchu Reformacyjnym, mające polegać m.in.