Secomska, Malarstwo francuskie XVII w., Warszawa 1985, s. 60; J. Thompson, Nicolas Poussin, „The Metropolitan Museum of Art Bulletin”. t. 50 (nowa seria), nr 3 (zima 1992-1993), s. 37.; sam artysta przyznawał, że nie zawsze śpiewa w jednej tonacji. Tematy do swoich dzieł Poussin czerpał głównie z Biblii i mitologii starożytnej. Częściej obrazował sceny ze Starego niż Nowego Testamentu, powracając zwłaszcza do historii Mojżesza. W mitach nie tylko upatrywał okazji do przedstawienia wdzięcznych postaci, ale przede wszystkim szukał ich głębi filozoficzno-psychologicznej. Niektóre wątki obrazował kilkakrotnie; były to mity o Narcyzie, Hiacyncie, Adonisie, przedstawienia bachanaliów. Często powracającymi motywami był ideał stoicyzmu, wytrwałości, podporządkowania człowieka biegowi natury. Nie pozostawił żadnego portretu z wyjątkiem dwóch wizerunków własnych, namalowanych na prośbę Jeana Pointela i Paula Fréarta de ChantelouJ. Thompson, Nicolas Poussin, „The Metropolitan Museum of Art Bulletin”. t. 50 (nowa seria), nr 3 (zima 1992-1993), s. 4..