Spowodowały one dalsze konflikty i przyczyniły się do podsycania oraz utrwalania wzajemnych niechęci oraz podziałów.

Stopniowo wśród członków i zwolenników radykalnej frakcji „Chalk” zaczęli dominować ludzie ze wsi afgańskiej, w większości synowie rolników i pasterzy – głównie Pasztuni z plemienia Ghilzaj. Tymczasem zwolennikami umiarkowanego „Parczamu” stawali się w coraz większej mierze przedstawiciele inteligencji miejskiej (studenci, nauczyciele, kupcy itp.), znacznie lepiej wykształceni, pochodzący głównie z durrańskich plemion pasztuńskich, a także z tadżyckich mniejszości etnicznych. Wkrótce coraz większy podział społeczno-etniczny między „Chalkiem” a „Parczamem” znalazł odzwierciedlenie w różnicach językowych zwolenników obu frakcji LDPA – chalkiści posługiwali się głównie językiem paszto, podczas gdy parczamiści porozumiewali się w języku dari.