thumb|Ceramiczna urna pogrzebowa (hunping), druga połowa III wieku. W jej dekoracji taoistyczna wizja raju łączy się z szeregiem Buddów pogrążonych w medytacji, pokazując jak buddyzm stopniowo stawał się elementem lokalnych wierzeń. Metropolitan Museum of Art thumb|Lustro z brązu z przedstawieniem taoistycznych bóstw. Honolulu Museum of Art Epoka Trzech Królestw (220-280 AD) – okres w historii Chin po upadku dynastii Han w 220 roku, w trakcie którego były one podzielone na trzy państwa, Wei, Shu i Wu.
Swoją nazwę epoka zawdzięcza Kronice Trzech Królestw, stanowiącej część oficjalnego zbioru Dwudziestu Czterech Historii. Pośród ciągłych walk pomiędzy regionalnymi watażkami konkurującymi o schedę po upadającym cesarstwie Han stopniowo wyłoniły się trzy państwa: obejmujące Północ Wei, założone przez Cao Cao (zm. 220); obejmujące Południe Wu, założone przez Sun Quana (229-252) oraz położone na zachodzie, z ośrodkiem w Syczuanie, Shu, założone przez Liu Beia (221-223). Wszystkie trzy państwa opierały się na charyzmie swojego założyciela i we wszystkich wraz z jego śmiercią władza założonej przez niego dynastii stopniowo słabła. W 263 Wei podbiło Shu i w walce o panowanie nad Chinami pozostały jedynie dwa państwa.