Przesyłanie sygnałów w systemie KNX może odbywać się za pośrednictwem: skrętki dwuprzewodowej (KNX.TP – Twisted Pair) – rozwiązanie najczęściej stosowane, ponad 95% instalacji KNX/EIB korzysta z KNX.TP (odziedziczone po BatiBUS i EIB – Instabus) instalacji elektrycznej w budynku (KNX.PL – Power Line) – rozwiązanie stosowane głównie w istniejących budynkach (odziedziczone po EIB i EHS – podobne do tego, który używa X10) połączenia radiowego (KNX.RF – Radio Frequency) – transmisja podobna do WiFi, zazwyczaj 868 MHz, szacunkowy zasięg urządzeń wynosi do 100m w przestrzeni otwartej i do 30m wewnątrz budynku (zasięg bywa ograniczony poprzez ściany, przeszkody i inne transmisje bezprzewodowe) podczerwieni sieci Ethernet – (KNXnet/IP, dawniej EIBnet/IP) – rozwiązanie pozwalające na przyspieszenie transmisji (np. dzięki zastąpieniu linii głównej siecią IP), umożliwiające realizowanie systemów KNX nawet w dużych budynkach.
Standard KNX jest niezależny od producenta. Urządzenie sieciowe KNX może być skonstruowane z różnych podzespołów, od 8-bitowego mikrokontrolera do standardowego komputera PC, w zależności od wymagań konkretnej implementacji systemu. Nadrzędnym programem do uruchamiania instalacji KNX jest program ETS. Aktualnie istnieje czwarta wersja programu ETS.