zarówno Mallarmégo jak i samego Rimbauda.

Niektóre źródła zaliczają Mallarmégo do grona tzw. „poetów przeklętych”.

Twórczość Krytycy uważają Mallarmégo za pierwszego poetę ze „szkoły” odkrywanego wówczas na nowo Charles’a Baudelaire’a, a jednocześnie pierwszego teoretyka literackiego, który jej się przeciwstawiłJ. Rogoziński, Wstęp do: S. Mallarme, Poezje wybrane, Warszawa 1980, str. 5. W przeciwieństwie do parnasisty, wiersze Mallarmégo wyzbyte są moralizatorstwa, ich świat jest przestrzenią pozbawioną Boga, rządzącą się relatywizmem poznawczym. Wychodząc ze swoich ateistycznych założeń, poeta traktuje sztukę jako religię zastępczą. Oryginalna poetyka Mallarmégo patrzyła jednak na przedmioty artystyczne w perspektywie nicości, mimo iż ich istnienie zdawało się twórcy bardziej realne od życia ludzkiego. Poetę interesowały również teorie przypadkowości (Każda myśl jest przypadkiem, Rzut kości nigdy nie obali przypadku), wokół których rozsnuwał koncepcję Księgi, sumy tych wszystkich myśli, które miały tworzyć konieczność świata.

Poetyka wierszy Mallarmégo miała wpływ na późniejsze ukształtowanie się nurtów awangardowych.